استراتژی بازی دونفره (دابل)؛ هنر هماهنگی روی زمین

دسته: قوانین

تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۴/۱

بازی دابل فقط دو برابر بازیکن نیست؛ دنیایی از تاکتیک، پوشش زمین و ارتباط بی‌کلام میان دو هم‌تیمی است.

بسیاری تصور می‌کنند بازی دونفره یا «دابل» صرفاً نسخه‌ی پرجمعیت‌تر تنیس تک‌نفره است، اما در واقع دنیایی کاملاً متفاوت با تاکتیک‌های ویژه‌ی خودش است. در دابل، هماهنگی، موقعیت‌گیری و ارتباط میان دو هم‌تیمی، اغلب مهم‌تر از قدرت فردی است. تفاوت‌های اساسی با تک‌نفره نخستین تفاوت، اندازه‌ی زمین است؛ در دابل، خطوط کناری عریض‌تر به‌کار می‌روند و زمین پهن‌تر می‌شود. این یعنی پوشش فضای بیشتر با دو نفر. همچنین در دابل، بازی نزدیک به تور و ضربات والی نقش بسیار پررنگ‌تری دارند و رالی‌ها معمولاً سریع‌تر و انفجاری‌تر هستند. آرایش‌های رایج تیم‌های دابل از آرایش‌های مختلفی برای غافلگیری حریف استفاده می‌کنند. مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از: یکی عقب، یکی جلو: رایج‌ترین آرایش که در آن یک بازیکن پشت خط زمین و دیگری نزدیک تور قرار می‌گیرد. هر دو جلو: آرایش تهاجمی که فشار زیادی روی حریف می‌گذارد، اما در برابر توپ‌های بلند آسیب‌پذیر است. هر دو عقب: آرایش دفاعی که معمولاً هنگام دریافت سرویس‌های سنگین به‌کار می‌رود. آرایش استرالیایی و آی: آرایش‌های ویژه برای برهم‌زدن ریتم دریافت‌کننده‌ی حریف. نقش سرویس و دریافت در دابل، سرویس قدرتمند بسیار مهم است، چون به هم‌تیمی نزدیک تور فرصت می‌دهد تا با یک والی، امتیاز را تمام کند. بازیکن کنار تور باید آماده باشد تا توپ‌های ضعیف حریف را «شکار» کند. این حرکت که به آن «پوآچینگ» می‌گویند، یکی از زیباترین و مؤثرترین تاکتیک‌های دابل است. کلید موفقیت: ارتباط شاید مهم‌ترین عامل پیروزی در دابل، ارتباط مداوم میان دو هم‌تیمی باشد. آن‌ها باید پیش از هر امتیاز درباره‌ی نقشه‌ی بازی صحبت کنند و در طول رالی با علامت‌های دست یا کلمات کوتاه هماهنگ بمانند. بهترین تیم‌های دابل آن‌هایی هستند که گویی فکر یکدیگر را می‌خوانند. در نهایت، دابل ورزشی است که در آن دو بازیکن متوسط هماهنگ، می‌توانند دو ستاره‌ی ناهماهنگ را شکست دهند. همین عنصر اعتماد و رفاقت است که دابل را به یکی از لذت‌بخش‌ترین و آموزنده‌ترین شکل‌های تنیس بدل می‌کند؛ بازی‌ای که در آن، «ما» همیشه از «من» قوی‌تر است.

نویسنده: نگار