چهار نوع سطح زمین تنیس و تفاوت‌هایشان
دسته: قوانین
تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۴/۱
چرا یک بازیکن روی خاک می‌درخشد اما روی چمن می‌بازد؟ آشنایی با خاک، چمن، زمین سخت و فرش و تأثیر هر یک بر سبک بازی.
یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد تنیس این است که برخلاف بسیاری از ورزش‌ها، روی سطوح کاملاً متفاوتی برگزار می‌شود. نوع زمین تأثیری شگرف بر سرعت توپ، ارتفاع کمانه و حتی سبک بازی قهرمانان دارد. شناخت این سطوح به تماشاگران کمک می‌کند بازی را عمیق‌تر درک کنند. زمین خاکی زمین خاکی که از خاک رس کوبیده یا سنگ آجر خردشده ساخته می‌شود، کندترین سطح تنیس است. توپ روی این زمین سرعت خود را از دست می‌دهد و بالاتر کمانه می‌کند. به همین دلیل رالی‌ها طولانی‌تر می‌شوند و استقامت و حوصله اهمیت زیادی پیدا می‌کند. رولان گاروس معروف‌ترین تورنمنت خاکی جهان است. زمین چمنی چمن سریع‌ترین سطح تنیس به شمار می‌رود. توپ روی آن کم‌ارتفاع و با سرعت بالا کمانه می‌کند و گاهی مسیر غیرقابل‌پیش‌بینی می‌گیرد. این سطح به سرویس‌های قدرتمند و حملات سریع به تور پاداش می‌دهد. ویمبلدون تنها گرنداسلمی است که هنوز روی چمن برگزار می‌شود. زمین سخت زمین سخت معمولاً از بتن یا آسفالت با روکش اکریلیک ساخته می‌شود و حد وسطی میان خاک و چمن است. سرعت توپ متعادل و کمانه‌ها یکنواخت و قابل‌پیش‌بینی‌اند. این سطح متداول‌ترین زمین در جهان است و دو گرنداسلم، یعنی اپن استرالیا و اپن آمریکا، روی آن برگزار می‌شوند. زمین فرشی زمین فرشی که از مواد مصنوعی ساخته می‌شد، در گذشته بیشتر در سالن‌های سرپوشیده استفاده می‌شد. این سطح بسیار سریع بود، اما به‌دلیل نگرانی‌های ایمنی و یکنواختی بیش از حد، از سال‌ها پیش از تورنمنت‌های بزرگ کنار گذاشته شد و امروز کاربرد بسیار محدودی دارد. تأثیر سطح بر سبک بازی هر بازیکن معمولاً روی یک سطح خاص بهتر عمل می‌کند. خلاصه‌ای از ویژگی‌ها: خاک: کند، کمانه‌ی بلند، مناسب بازیکنان مدافع و صبور. چمن: سریع، کمانه‌ی کوتاه، مناسب سرویس‌زن‌های مهاجم. زمین سخت: متعادل و منصفانه برای انواع سبک‌ها. فرش: بسیار سریع، امروز تقریباً منسوخ. به همین دلیل است که قهرمانان بزرگ تاریخ، آن‌هایی هستند که توانسته‌اند روی هر سه سطح اصلی به موفقیت برسند؛ کاری که سازگاری فنی و ذهنی فوق‌العاده‌ای می‌طلبد و ارزش واقعی یک نابغه‌ی تنیس را آشکار می‌کند.
نویسنده: ترانه