تاریخچه‌ی ویمبلدون؛ کهن‌ترین و باشکوه‌ترین تورنمنت تنیس
دسته: تاریخ
تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۴/۱
از سال ۱۸۷۷ تا امروز؛ داستان چمن‌های سبز، لباس‌های سفید و توت‌فرنگی با خامه در معتبرترین تورنمنت تنیس جهان.
ویمبلدون نه‌تنها قدیمی‌ترین تورنمنت تنیس جهان است، بلکه برای بسیاری از دوستداران این ورزش، باشکوه‌ترین و باهیبت‌ترین رویداد تنیس نیز به شمار می‌رود. این تورنمنت که در حومه‌ی لندن برگزار می‌شود، آمیزه‌ای منحصربه‌فرد از سنت، تاریخ و تنیس در سطح جهانی است. آغاز یک افسانه در سال ۱۸۷۷ نخستین دوره‌ی ویمبلدون در سال ۱۸۷۷ توسط باشگاه «آل ایلند کروکه و لان تنیس» برگزار شد. در آن دوره تنها بخش تک‌نفره‌ی مردان وجود داشت و حدود دویست تماشاگر شاهد بازی‌ها بودند. هیچ‌کس تصور نمی‌کرد این رویداد کوچک، روزی به مهم‌ترین تورنمنت تنیس جهان بدل شود. سنت‌های ماندگار ویمبلدون بیش از هر تورنمنت دیگری به سنت‌هایش پایبند است. برخی از مشهورترین این سنت‌ها عبارت‌اند از: لباس کاملاً سفید: بازیکنان موظف‌اند تقریباً تمام لباسشان سفید باشد؛ قانونی که از روزهای نخست برقرار بوده است. زمین چمنی: ویمبلدون تنها گرنداسلمی است که هنوز روی چمن برگزار می‌شود. توت‌فرنگی با خامه: این خوراکی به نماد غیررسمی تورنمنت تبدیل شده و هر سال تنها از آن مصرف می‌شود. حضور خاندان سلطنتی: اعضای خانواده‌ی سلطنتی بریتانیا اغلب میهمان جایگاه ویژه‌اند. تحولات در طول زمان بخش زنان در سال ۱۸۸۴ به مسابقات اضافه شد. یکی از مهم‌ترین تحولات تاریخ این تورنمنت، آغاز «عصر اوپن» در سال ۱۹۶۸ بود؛ زمانی که برای نخستین‌بار به بازیکنان حرفه‌ای اجازه‌ی شرکت داده شد و دروازه‌ی مسابقات به روی بهترین‌های جهان گشوده شد. در سال‌های اخیر نیز ویمبلدون با حفظ هویت سنتی‌اش، نوآوری‌هایی پذیرفته است؛ از جمله نصب سقف متحرک روی زمین مرکزی برای ادامه‌ی بازی در باران، و سپس روی زمین شماره‌ی یک. چرا ویمبلدون متفاوت است؟ آنچه ویمبلدون را از سایر گرنداسلم‌ها متمایز می‌کند، احترام عمیق آن به تاریخ تنیس است. قهرمان شدن روی چمن مقدس این تورنمنت، آرزوی هر بازیکنی است و نام برندگانش برای همیشه با عظمت این ورزش گره می‌خورد. ویمبلدون نمونه‌ای کم‌نظیر از آن است که چگونه می‌توان سنت‌های دیرینه را با ورزش مدرن در هم آمیخت و میراثی جاودانه ساخت.
نویسنده: رها