آلکاراس، ستاره اصلی بازگشت لاور کاپ به لندن
دسته: اخبار تنیس
تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۷/۵
لاور کاپ با حضور کارلوس آلکاراس به لندن بازمی‌گردد، اما مسائل تجاری و جایگاه بلندمدت این مسابقات همچنان نامشخص است.
گزارش گاردین با اشاره به صحنه‌ای از پراگ ۲۰۱۷ که الکساندر زوِریف بین رافائل نادال و راجر فدرر ایستاده بود، نشان می‌دهد لاور کاپ از همان ابتدا توجهات را جلب کرد و تصویری نمادین از رقابت و رفاقت میان بزرگان تنیس به نمایش گذاشت. در آن صحنه، فدرر به زوِریف به‌شدت تذکر داد و خواست بعد از هر امتیاز برده ابراز خوشحالی کند و پس از هر امتیاز از دست رفته با وقار رفتار کند. از طرف دیگر، رافائل نادال نقش «پلیس خوب» را ایفا کرد و از زوِریف خواست «یک صورت منفی نشان ندهد». پراگ ۲۰۱۷ سال نخست برگزاری لاور کاپ بود، تورنمنتی که راجر فدرر و مدیر بلندمدت او تونی گادسیک آن را طراحی کردند. اگر تصویری لازم بود تا ارزش این رقابت روشن شود، همین صحنه بود: رویدادی به سبک رایدر کاپ که تیم جهان و تیم اروپا را روبه‌روی هم قرار می‌دهد. نُه سال بعد، لاور کاپ در مقطع عجیبی به لندن بازمی‌گردد. این مسابقه که ابتدا به‌عنوان رقیبی برای دیویس کاپ و رقابت‌های ای‌تی‌پی دیده می‌شد، حالا جزئی از تقویم رسمی تنیس شده و جای خود را در اکوسیستم ورزش تثبیت کرده است. این رویداد فرصت بازی مشترک فدرر، نادال، نواک جوکوویچ و اندی ماری را فراهم کرد؛ ولی نسخه‌های اخیر عمدتاً حول یک ستاره جهانی، کارلوس آلکاراس، شکل گرفته‌اند. برنامه‌ریزان همیشه امید داشته‌اند لاور کاپ به جایگاهی شبیه رایدر کاپ در تنیس برسد، یکی از رویدادهای مهم تقویم. دستیابی به این هدف دشوار است و بخشی از پیچیدگی از تصمیم بازگشت به لندن نشأت می‌گیرد. نگاهی به حساب‌های شرکت برگزارکننده حکایت از داستانی پیچیده دارد، هرچند نمایش‌هایی خوب ارائه شده است. تورنمنت در ونکوور ۲۰۲۳ زیان عملیاتی ۱٫۸ میلیون پوند ثبت کرد و گویا در برلین ۲۰۲۴ تنها ۲٬۰۰۰ پوند سود داشته است، رقمی که شامل «درآمد غیررقابتی» می‌شود، یعنی تزریق پولی که بدون آن برلین ۲۰۲۴ هم ۱٫۵ میلیون پوند زیان می‌داد. از سال ۲۰۱۷ بحث بوده که آیا لاور کاپ باید یک exhibition خوانده شود یا خیر، واژه‌ای که بسیاری آن را تحقیرآمیز می‌دانند. این بحث‌ها بی‌ارتباط با واقعیت نیست؛ رویداد دست‌کم ویژه است، با دعوت‌هایی گاه غیردقیق، قوانین پیچیده و فقدان امتیاز رنکینگی. با این حال، یکی از خصایص بازیکنان برتر تنیس رقابت‌طلبی شدید آن‌هاست و لاور کاپ نمایش‌های باکیفیت و مسابقات نزدیکی به همراه داشته که بازیکنان در آن واقعاً برای برد مبارزه کرده‌اند. رقابت در این رویداد محدودیت‌های مشخصی دارد؛ سخت بتوان انتظار داشت لاور کاپ همان احساسات عمیق مثبت یا منفی را به وجود آورد که در برخی رویدادهای بزرگ مشاهده می‌شود. آلکاراس قرار نیست در پایان فصل با تیمش بنشیند و از دست دادن لاور کاپ را دغدغه اصلی خود بداند، و برای این مسابقه بیش از حد به بدنش فشار نمی‌آورد یا آن را به رویدادهای مهم‌تر ترجیح نمی‌دهد. این موضوع مشکلی اساسی به شمار نمی‌رود. لاور کاپ لازم نیست عظیم یا از نظر رقابتی فوق‌العاده مهم باشد تا به ورزش ارزش اضافه کند. از آغاز، این رویداد سازمان‌یافته و نوآور بوده و حاضر به نمایش چهره‌ای متفاوت از تنیس شده است. دیدن رقبای دیرینه که ناگهان کنار هم قرار می‌گیرند تجربه‌ای منحصربه‌فرد است و جذابیت رقابت بازیکنان در شرایط متفاوت دیده شده است. در پایان فصل سخت، وقتی بسیاری از بازیکنان خسته‌اند و طرفداران در طول نه ماه گذشته تنیس را در همان قالب دیده‌اند، لاور کاپ پلی خوشایند پیش از مراحل نهایی ای‌تی‌پی و فینال دیویس کاپ محسوب می‌شود. این آخر هفته تنیس بار دیگر به آرینا او۲ بازمی‌گردد و لاور کاپ به نمایش گذاشته می‌شود. منبع: The Guardian — Tennis
نویسنده: رها