نواکاپ؛ وقتی تنیس ایران طعم لیورکاپ را چشید

تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۶/۹

دو تیم، ده ستاره، سه شب و امتیازهایی که هر روز گران‌تر می‌شوند. نواکاپ با ترجمه ایرانی فرمول لیورکاپ توانسته کاری کند که سال‌ها از تنیس داخلی برنمی‌آمد: پر کردن سکوها.

در تقویم تنیس ایران رویداد کم نیست؛ رویدادی که تماشاگر عادی را پای زمین بکشاند اما همیشه کمیاب بوده. نواکاپ دقیقا برای پر کردن همین جای خالی ساخته شد و حالا بعد از دو دوره، می‌شود گفت فرمولش جواب داده است. ایده از کجا آمد؟ الگو، آشناست: لیورکاپ، همان رویدادی که راجر فدرر با تقسیم ستاره‌های جهان به دو تیم اروپا و دنیا، تنیس را از قالب همیشگی‌اش بیرون آورد. فرزاد رحیمی، بنیان‌گذار نواکاپ، همین منطق را به تنیس ایران آورد: به جای جدول حذفی و بازی‌های پراکنده، دو تیم قرمز و آبی از ستاره‌ها و ملی‌پوشان کشور، سه شب پشت سر هم و رو در روی هم. قاعده بازی هر شب دو انفرادی و یک دونفره برگزار می‌شود و ارزش بردها شب به شب بالا می‌رود؛ شب اول هر برد یک امتیاز، شب دوم دو و شب پایانی سه امتیاز می‌ارزد. نتیجه این طراحی ساده اما هوشمندانه آن است که هیچ تیمی تا شب آخر نمی‌تواند خیالش را راحت کند و تماشاگر دلیلی برای برنگشتن ندارد. دو دوره، دو قصه متفاوت دوره نخست در مهر ۱۴۰۴ پایانی سینمایی داشت؛ کار به دونفره آخر کشید و آبی‌ها با نتیجه نزدیک ۱۱ بر ۱۰ جام را بردند. دوره دوم در شهریور ۱۴۰۵ اما قصه دیگری بود: قرمزها از شب اول جلو افتادند و با اقتدار ۱۲ بر ۳ انتقام گرفتند. جوایز این دوره به یک میلیارد تومان رسید و سکوهای مجموعه انقلاب هر شب میزبان بیش از ۵ هزار تماشاگر بود. چرا این رویداد مهم است؟ نواکاپ نشان داده که مشکل تنیس ایران بی‌مخاطبی نیست؛ بی‌رویدادی است. وقتی چهره‌های شناخته‌شده در قالبی جذاب مقابل هم قرار بگیرند و برگزاری استاندارد باشد، تماشاگر می‌آید، اسپانسر معنا پیدا می‌کند و بازیکن انگیزه می‌گیرد. اگر این مسیر ادامه پیدا کند، نواکاپ می‌تواند به قرار سالانه ثابت تنیس ایران تبدیل شود؛ قراری که جای خالی‌اش سال‌ها حس می‌شد.

نویسنده: ترانه