منصور بهرامی
Mansour Bahrami
منصور بهرامی (Mansour Bahrami) تنیسور ایرانی فرانسوی، محبوب‌ترین شومن تاریخ تنیس و صاحب شاید عجیب‌ترین سرگذشت این ورزش است. او در ۲۶ آوریل ۱۹۵۶ در اراک به دنیا آمد و داستان زندگی‌اش، از توپ‌جمع‌کنی در زمین‌های امجدیه تهران تا فینال دونفره رولان گاروس، بیشتر به فیلمنامه شبیه است تا یک کارنامه ورزشی. بهرامی هرگز فرصت آن را نیافت که استعداد کاملش را در تور جهانی محک بزند، اما با سبیل معروف، شوخ‌طبعی و ضربه‌های نمایشی جادویی‌اش چیزی به دست آورد که کمتر قهرمانی دارد: عشق بی‌قید و شرط تماشاگران در سراسر جهان. پدرش باغبان مجموعه ورزشی امجدیه بود و منصور از ۵ تا ۱۲ سالگی در زمین‌های تنیس همان مجموعه توپ‌جمع‌کن بود. راکت نداشت؛ تنیس را با یک ماهی‌تابه فلزی کهنه و هر وسیله آشپزخانه‌ای که به دستش می‌رسید به خودش یاد داد و نخستین راکت واقعی‌اش را در حدود ۱۲ سالگی صاحب شد. استعدادش چنان چشمگیر بود که در دهه ۱۹۷۰ پیراهن تیم ملی ایران را در جام دیویس پوشید و نخستین بازی‌اش در این رقابت‌ها را در سال ۱۹۷۵ برابر راجر تیلور بریتانیایی انجام داد. انقلاب ۱۹۷۹ مسیر زندگی او را ناگهان برید: تنیس ورزشی اشرافی و غربی شمرده شد و عملا کنار گذاشته شد و بهرامی جوان نزدیک به سه سال بدون زمین و مسابقه ماند و روزهایش را با تخته‌نرد گذراند. سرانجام جایزه یک مسابقه محلی، بلیت هواپیما به آتن، دری به بیرون گشود: او با پرداخت ۲۰۰ دلار مقصد بلیت را به نیس فرانسه تغییر داد و با همه پس‌اندازش راهی اروپا شد. همان شب اول در کازینوی نیس همه پولش را باخت و سال‌های بعد را به عنوان مهاجری بی‌مدرک گذراند: بی‌پول، گاه بی‌سرپناه، در ترس دائمی از پلیس و در حالی که غذایش را برای چند روز نگه می‌داشت. وقتی سرانجام وضعیت اقامتش در فرانسه سامان گرفت، بهترین سال‌های ورزشی‌اش در بلاتکلیفی سوخته بود، اما همان فرصت دیرهنگام هم برای ثبت نامش در تاریخ کافی بود: بهرامی در دهه ۱۹۸۰ به تور حرفه‌ای بازگشت، در ۱۹۸۷ به رتبه ۳۱ دونفره جهان رسید، ۲ عنوان دونفره ATP برد و در سال ۱۹۸۹، همان سالی که رسما شهروند دوتابعیتی فرانسه شد، همراه اریک وینوگرادسکی به فینال دونفره رولان گاروس رسید. بهترین رتبه تک‌نفره او ۱۹۲ در سال ۱۹۸۸ بود و او تا ۱۹۹۵ در تک‌نفره و تا ۲۰۰۳ در دونفره مسابقه داد. اما آنچه بهرامی را جاودانه کرد نه آمار، که هنر او در سرگرم کردن مردم بود. سرویس زدن با چند توپ در یک دست، گرفتن توپ در جیب شلوار، ضربه‌های از پشت پا و بین دو پا، تقلید حرکات ستاره‌ها و بداهه‌هایی که هر زمینی را به سالن نمایش تبدیل می‌کند، امضای او هستند. او ده‌ها سال است ستاره ثابت تور قهرمانان ATP و مسابقات نمایشی در سراسر جهان است و در کنار بزرگانی چون مک‌انرو و لکونت بازی کرده است. خودزندگی‌نامه‌اش با عنوان The Court Jester در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. بهرامی امروز در پاریس زندگی می‌کند و برای ایرانیان سراسر جهان چهره‌ای عزیز است: مردی که تنیس جز به سخت‌ترین شکل ممکن به او روی خوش نشان نداد، اما او هرگز لبخند را از این ورزش دریغ نکرد. بهرامی بارها در مصاحبه‌هایش گفته که بزرگ‌ترین افتخارش نه جام‌ها، که خنداندن و شاد کردن تماشاگران است.
کشور: ایران
قد: ۱۷۸ سانتی‌متر
محل تولد: اراک، ایران
محل زندگی: پاریس، فرانسه