تقی اکبری
Taghi Akbari
تقی اکبری (Taghi Akbari) متولد ۱۴ دسامبر ۱۹۴۵ (آذر ۱۳۲۴) در تهران، از بزرگ‌ترین چهره‌های تاریخ تنیس ایران و رکورددار تیم ملی در جام دیویس است. او با ۱۵ دوره حضور در ترکیب ایران، بیشترین حضور تاریخ این تیم را در اختیار دارد و ۱۷ برد انفرادی او در جام دیویس رکوردی است که تنها پس از دهه‌ها، در سال ۲۰۱۱، انوشا شاه‌قلی موفق به تکرار آن شد. اکبری در ژوئن ۱۹۷۴ به رتبه ۱۴۶ جهان در تک نفره رسید که بهترین رتبه دوران بازی او است. او از شش سالگی تنیس را آغاز کرد و خیلی زود به چهره اول این رشته در کشور تبدیل شد؛ بر پایه منابع فارسی، اکبری سال‌های متوالی از اواخر دهه ۱۳۳۰ تا اوایل دهه ۱۳۵۰ قهرمان تنیس ایران بود و از سال ۱۳۳۷ تا ۱۳۵۴ پیراهن تیم ملی را در جام دیویس بر تن داشت. نخستین عنوان بین‌المللی او قهرمانی مسابقات ملی لبنان در برومانا در سال ۱۹۶۵ بود و در همان سال‌ها به یک چهارم نهایی مسابقات بین‌المللی لبنان، فیلیپین و هارد کورت هند نیز رسید. اکبری نخستین تنیس‌باز ایرانی است که بدون گذراندن مرحله مقدماتی به جدول اصلی رولان گاروس راه یافت. او در ویمبلدون ۱۹۶۷ برابر سرگئی لیخاچف بازی کرد و در رولان گاروس ۱۹۶۹ مقابل فیل دنت استرالیایی تا ست پنجم پیش رفت. در نیمه نهایی مسابقات بین‌المللی ایران در سال ۱۹۶۶ نیز تنها برابر باب هیوئیت، از ستاره‌های وقت تنیس جهان، متوقف شد. درخشان‌ترین روزهای او در بازی‌های آسیایی رقم خورد: در بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک دو مدال برنز در تک نفره و بخش تیمی گرفت و در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران، مقابل تماشاگران خانگی، تا فینال تک نفره پیش رفت و پس از شکست برابر توشیرو ساکای ژاپنی به مدال نقره رسید. از همان سال ۱۹۷۴ کاپیتانی تیم ملی ایران در جام دیویس نیز به او سپرده شد. پس از پایان دوران بازی، اکبری به مربیگری روی آورد؛ در سال ۱۳۶۷ به مونشن‌گلادباخ آلمان رفت و سال‌ها در آنجا تدریس تنیس را ادامه داد و سپس به ایران بازگشت و در تهران به پرورش نسل تازه تنیس‌بازان پرداخت. فدراسیون جهانی تنیس با اهدای جایزه تعهد جام دیویس از سال‌ها خدمت او به تنیس ایران تقدیر کرده است و امروز نام تقی اکبری در کنار نام برادرش محمدحسین اکبری، یادآور نخستین نسل طلایی تنیس ایران است.
کشور: ایران
محل تولد: تهران، ایران
محل زندگی: تهران